“Përuluni, pra, nën dorën e pushtetshme të Perëndisë, që ai t’ju lartësojë në kohën e duhur, duke e hedhur gjithë shqetësimin tuaj mbi të, sepse ai merakoset për ju.” I E PJETRIT 5:6-7
Shqetësimi mund të përvidhet në çastet kur nuk e presim dhe mund të na pushtojë shpejt. Ose mund të zërë një strehë të padëshiruar dhe në dukje të përhershme në jetën tonë. Të paktë janë njerëzit që nuk e përjetojnë atë; shqetësimi mund të shfaqet në mënyra të ndryshme dhe mund të nxitet nga rrethana të ndryshme, mirëpo si çështje është jashtëzakonisht e zakonshme.
Kur përballemi me shqetësimin, shpesh përpiqemi ta shpërfillim duke e shpërqendruar mendjen tonë: “Të dëgjoj pak muzikë. Të bëj një shëtitje me makinë. Të dal për vrap. Të bëj diçka… thjesht më lër të iki!”.
Megjithatë, vini re se, në këtë varg, Pjetri nuk thotë se duhet ta mohojmë, ta shpërfillim ose t’i largohemi shqetësimit. Përkundrazi, ne duhet ta hedhim “gjithë shqetësimin [tonë] mbi të”. Fjala greke për “hedh” këtu është një fjalë që përshkruan një veprim vendimtar dhe energjik. Ajo mund të përdoret për të përshkruar hedhjen e një qeseje me plehra. Ne nuk bëjmë përpjekje të mundimshme për ta lëvizur atë; ne thjesht e kapim dhe e hedhim në kosh. Po kështu, në vend që t’i kalojmë ditët tona të shtypur nga barra e shqetësimit, ne duhet ta hedhim, ta vërvisim atë mbi Zotin.
Për ta bërë këtë, ne duhet të heqim dorë nga krenaria jonë — nga dëshira jonë për t’i kontrolluar rrethanat dhe për të triumfuar mbi to. Përulësia është ajo që na mundëson t’ia japim shqetësimet tona Perëndisë: prania e përulësisë çon në mungesën e ankthit. Kur përpiqemi t’i marrim gjërat në duart tona përmes shqetësimit të tepërt, ne tregojmë mungesë përulësie; jemi më të interesuar për veten sesa për Atin tonë qiellor, ose jemi më të vendosur për ta gjetur vetë shtegun tonë sesa për t’ia lënë Atij.
Gjithmonë do të ketë një rrethanë që mund të na shqetësojë. Megjithatë, Pjetri nuk trajton ndonjë rrethanë specifike; përkundrazi, ai trajton shqetësimin e krijuar nga rrethanat. Ajo që hedhim mbi Zotin, është vetë shqetësimi ynë, duke bërë pikërisht atë që na thotë Bibla: të përulemi nën dorën e Perëndisë, duke thënë: “Ati im e di më së miri. Ai kujdeset për mua më mirë se mund të kujdesem unë për veten.” Kur shqetësimet na rëndojnë, mund të refuzojmë të rëndohemi prej tyre duke kujtuar gatishmërinë e Zotit për të na ndihmuar.
Sot mund të jesh duke u përleshur dhe duke pyetur veten se si do t’ia dalësh deri nesër. Ndoshta ka kaluar një kohë e gjatë qëkurse je gjunjëzuar pranë shtratit tënd dhe e ke hedhur vërtet barrën tënde mbi të vetmin që është në gjendje për ta mbajtur atë, duke thënë: “O Perëndi, nuk mund ta jetoj dot jetën time me këtë barrë mbi shpinë. Merre. Është Jotja.”
Nëse ky je ti, mos hezito më. Hidhi shqetësimet e tua në krahët e dashur të Atit tënd qiellor dhe përjeto lirinë dhe paqen që vetëm Ai mund t’i sigurojë.