spurgeon dev 30 dhjetor pm
December 2023

“Nuk e di ti që në fund do të ketë hidhërim?”

2 i Samuelit 2:26

Lexues, në qoftë se je besimtar sa për emër dhe jo një zotërues i vërtetë i besimit që është në Krishtin Jezus, rreshtat e mëposhtëm janë një përshkrim i saktë i fundit tënd. 

Ti je një frekuentues i respektuar i një kishe ungjillore; ti shkon atje sepse kështu bëjnë edhe të tjerët, jo sepse zemra jote është në rregull me Perëndinë. Ky është fillimi yt. Le ta zëmë se, për njëzet a tridhjetë vitet e ardhshme, rrethanat do të të lejojnë që të vazhdosh kështu si sot, duke e shpallur besimin vetëm me fjalë dhe duke marrë pjesë në mjetet e hirit sa për sy e faqe, por pa i bërë këto gjëra me gjithë zemër. Qëndro për një çast, sepse duhet të të tregoj shtratin e vdekjes së një personi si puna jote! Le ta këqyrim atë me butësi për disa çaste. Një djersë e ftohtë bie mbi ballin e tij dhe ai zgjohet duke klithur: “O Perëndi, sa e vështirë qenka të vdesësh! A e keni lajmëruar vallë pastorin tim?”. “Po, ja, zëre se erdhi.” Pastori vjen. “Zotëri, më ka zënë frika se po më qaset vdekja!” [“Po si kështu” gjegjet pastori,] “Të kanë lënë fare shpresat?” “Nuk di ç’të them. Kam frikë të dal përpara Perëndisë tim. Oh, lutu pak për mua!” Pastori lutet plot zell e sinqeritet për këtë burrë dhe udha e shpëtimit vendoset përpara tij për të dhjetëmijtën herë, por përpara se ta ketë kapur fort litarin e fundit, e shoh tek zhytet thellë.

Mund t’i mbyll me duart e mia ato qepalla të ftohta, sepse nuk do të shohin kurrë më ndonjë pamje nga gjërat e këtushme. Mirëpo, çfarë ndodhi me këtë njeri dhe ku shkuan sytë e tij të vërtetë? Është shkruar: “Dhe në ferr, duke qenë në mundime, i çoi sytë…” (Luka 16:23). Përse vallë nuk i çoi sytë më herët? Sepse atij i ishte bërë zakon kaq i fortë dëgjimi i Ungjillit, saqë shpirti i tij flinte nën të. Nëse edhe ti do të përfundoje në ferr, sa të hidhura do të ishin vajtimet e tua. Le ta zbulojnë vetë fjalët e Shpëtimtarit atë mjerim: “O atë Abraham, ki mëshirë për mua, dhe dërgoje Llazarin të lagë majën e gishtit të vet në ujë që të më freskojë gjuhën, sepse po vuaj tmerrësisht në këtë flakë” (Luka 16:24) Këto fjalë kanë një domethënie të frikshme. Mos ndodhtë kurrë që t’i shqiptosh ato përballë zemërimit të tmerrshëm të Perëndisë!


Devocione “Mëngjes dhe mbrëmje” nga C. H. Spurgeon, rishikuar dhe përditësuar nga Alistair Begg.

Përktheu: Elton Tahirllari | Redaktoi: Rudina Boçe

© dritez.al 2023


EtiketaDevocione, Spurgeon

Autor 

Redaktori

Postime të ngjashme

30 dhjetor, mëngjes – Prite fundin
>