“Prandaj, ai që mendon se qëndron në këmbë, të ketë kujdes të mos bjerë.” I KORINTASVE 10:12
Në një biografi, si autorët ndërsa shkruajnë, ashtu edhe lexuesit teksa lexojnë, përballen me një tundim të madh për t’i shpërfillur gabimet e personazhit. Shkrimi, nga ana tjetër, nuk bën asnjë përpjekje për t’i fshehur ose për t’i shfajësuar gabimet, dështimet ose mëkatet e heronjve të vet. Shpesh duket se mundësia për t’u rrëzuar është edhe më e madhe pikërisht pas triumfit frymëror.
Me një fitore besimi, Noeu vazhdoi i bindur ta ndërtonte arkën, edhe pse nuk po binte asnjë pikë shiu. Por pas përmbytjes, ne lexojmë një përshkrim të trishtueshëm për gjithçka që Noeu lejoi të ndodhte kur ishte i dehur (shih Zanafilla 9:20-27). Abrami u nis për në udhëtimin e besimit; megjithatë, më pas, kur zbriti në Egjipt, ai e turpëroi veten dhe familjen e vet duke gënjyer (12:10-20). Davidi triumfoi mbi Goliathin, por më vonë e gjeti veten duke kryer tradhti bashkëshortore (dhe me shumë gjasa përdhunim), vrasje dhe kaos (II i Samuelit 11 dhe në vazhdim).
Secili prej këtyre personazheve është një hero që arriti gjëra të mëdha për kauzën e Perëndisë dhe që gjithashtu dështoi. Ata këmbëngulën, por edhe u rrëzuan keq. Bibla nuk na i jep këta shembuj si justifikime pas të cilave të fshihemi, por si paralajmërime për të na çliruar nga vetëkënaqësia kur gjërat po shkojnë mbarë, si dhe nga pritshmëria e tepërt ndaj të tjerëve — dhe, në të vërtetë, që të mos presim më shumë se duhet nga vetja!
Teologu A. W. Pink na kujton: “Perëndia lejon që të bëhet e qartë se edhe njerëzit më të mirë janë thjesht njerëz. Pavarësisht se sa të talentuar mund të jenë, sa të shquar në shërbimin ndaj Perëndisë, sa të nderuar dhe të përdorur prej Tij, nëse u hiqet fuqia e Tij mbështetëse qoftë edhe për një çast, shumë shpejt do të zbulohet se janë ‘enë të balta’. Asnjeri nuk qëndron në këmbë më gjatë sesa mbështetet nga hiri hyjnor. Edhe shenjtori më me përvojë, nëse lihet vetëm, shfaqet menjëherë po aq i dobët sa uji dhe po aq i frikësuar sa një mi.”
Megjithatë, në mëshirën e Tij, Perëndia nuk na lë vetëm: Ai siguron drejtësinë, shpëtimin, të vërtetën dhe fjalën e Tij për ne, që jo vetëm të durojmë, por edhe të qëndrojmë të fortë në mes të çdo sprove dhe tundimi. Ndërsa dallojmë brenda vetes të njëjtat dobësi dhe disfata që përjetuan edhe heronj si Noeu, Abrahami dhe Davidi, ne mund të mbështetemi në hirin dhe fuqinë e Perëndisë për të na forcuar nëpërmjet Zotit Jezus, të cilin e kemi “rrugëdaljen” tonë të vetme dhe të vërtetë (I Korintasve 10:13). Le t’ju shërbejë kjo si një kujtesë se po vazhdoni në besim, po rriteni në shenjtëri ose po e ndikoni botën për mbretërinë, jo si rezultat i forcës, intelektit ose karakterit tuaj, por për shkak të hirit të Perëndisë. Ai që e kupton vërtet këtë, e sheh vetëkënaqësinë si një rrezik të madh, ndërsa lutjen si një domosdoshmëri absolute, sepse e di se vetëm Zoti mund ta mbajë në këmbë ditë pas dite, çast pas çasti. Po ti, e di?
