“Pastaj Moisiu i foli tërë asamblesë së bijve të Izraelit dhe tha:
‘Kjo është ajo që ZOTI ka urdhëruar, duke thënë:
Merrni ndërmjet jush një ofertë të ngritur për ZOTIN;
kushdo që ka zemër bujare, t’i çojë një ofertë
të ngritur ZOTIT…’” EKSODI 35:4-5
Populli i Perëndisë jep me mirënjohje, si reagim ndaj hirit të Tij.
Ose të paktën kështu duhet të veprojmë. Mirëpo shpesh arsyet pse japim, janë shumë të ndryshme. Të shumtë janë ata që e shohin dhënien si diçka që duhet ta bëjnë ose që u kërkohet ta bëjnë, ndoshta për shkak të pozitës së tyre shoqërore ose të perceptimit të të tjerëve. Disa japin si reagim ndaj një ndjenje të caktuar faji, duke u përpjekur të paguajnë për veprat e tyre të liga. Të tjerë japin të motivuar nga frika, duke menduar: “Bëj mirë të jap, përndryshe Perëndia nuk do të dojë të më bekojë.”
Mirëpo parimi i dhënies, të cilin e gjejmë në të gjithë Biblën, është shumë i ndryshëm.
Në shkretëtirë, ndërkohë që izraelitët po përgatiteshin për të ndërtuar tabernakullin e Zotit, Moisiu filloi grumbullimin e materialeve për këtë punë. Kërkesa e tij nuk ishte me detyrim ose manipuluese; ai thjesht i tha popullit se Zoti do të pranonte nga të gjithë ata që ishin të gatshëm për të dhuruar, dhe çdo njeri me zemër bujare solli një ofrim. Ata jo vetëm që dhanë nga ajo që kishin, por dhanë gjithashtu bazuar në faktin se kush ishin dhe sipas aftësisë që u kishte dhënë Perëndia, nga ndërtimi dhe përgatitja e rrobave dhe deri te mjeshtëria dhe puna artistike.
Shumë njerëz dhuruan, madje dhuruan me bujari të madhe. Si rrjedhojë, Moisiut iu desh të jepte një udhëzim të dytë, duke përhapur fjalën nëpër kamp: “Asnjë burrë dhe asnjë grua të mos bëjë më shumë për ofertën e ngritur për shenjtëroren” (Eksodi 36:6). Ata e dinin se Perëndia u kishte dhënë gjithçka që kishin. Të fuqizuar nga mirësia e pamasë e Perëndisë, nga zemra e tyre gufoi bujaria — deri në atë masë që Moisiut iu desh t’u thoshte që të ndalonin!
Zoti nuk ka nevojë për asgjë, e megjithatë, Ai është i gatshëm për të pranuar ofrime nga ata që, prej hirit të Tij, janë përfitues të dhuratave të Tij të shumta. Perëndia nuk e jep hirin e Tij me përqindje; Ai e derdh atë me bollëk — dhe nga mbushullia e zemrës së Tij, në Jezusin, Ai i ka dhënë popullit të Tij bekim mbi bekim. Kur ne, përfituesit e hirit të Tij, japim nga koha, paraja, talentet ose nga çdo gjë tjetër jona, me bujari dhe besnikëri, Perëndia përlëvdohet.
Dëshira e Perëndisë për zemra bujare nuk dobësohet kurrë. Ai ka një plan për t’i shpëtuar njerëzit përmes veprës së Birit të Tij dhe dëshiron fort që të ketë ndjekës të cilët janë të gatshëm për t’u bërë pjesë e punës së ungjillit nëpërmjet dhënies. Është hiri dhe vetëm hiri, ai që e nxit një person për të dhënë në mënyrë sakrifikuese dhe të gëzueshme. Nëse dhënia jote — nga koha, talentet ose paraja jote — është e kufizuar ose bëhet pa dëshirë, mendo thellë për hirin e Perëndisë që të ka dhënë kaq shumë, duke qenë Jezu Krishti dhurata më e madhe. Nxitu nga hiri i Tij, dhe do të zbulosh që do të mbushesh me falënderim që gufon në bujari, duke i sjellë lavdi dhe lavdërim Perëndisë.