“…ju …ishit të vdekur në shkeljet dhe mëkatet tuaja, në të cilat ecët më parë…” EFESIANËVE 2:1-2
Sado e ashpër që mund të tingëllojë, sado ballafaquese që mund të jetë, Bibla i krahason të pashpenguarit me të vdekurit, edhe pse ata ecin. Pa Jezu Krishtin, burrat dhe gratë janë “të vdekur” në shkeljet dhe mëkatet e tyre.
Tabloja e paraqitur në Bibël për njerëzimin duhet t’i zbusë pritshmëritë tona në lidhje me atë se si mund të duket jeta jashtë mbretërisë së Perëndisë. Edukimi ka rëndësi jetike. Legjislacioni është qartësisht i nevojshëm. Por asnjëri prej tyre, dhe as të dy së bashku, nuk janë në gjendje për t’u marrë me çështjet themelore të zemrës së njeriut. Zgjidhjet e kësaj bote nuk na çojnë shumë larg, sepse ato nuk mund ta trajtojnë problemin më të madh: se gjendja jonë natyrore është ajo e të qenët “të vdekur në shkeljet dhe mëkatet [tona], në të cilat [ecëm] më parë… prej natyre fëmijë të zemërimit, si edhe të tjerët” (Efesianëve 2:1, 3).
Tëhuajtja që karakterizon njerëzimin pa Krishtin, është kryesisht vertikale: një tëhuajtje nga Perëndia. Megjithatë, efektet përhapen në drejtime të tjera. Në letrën që u drejton efesianëve, Pali vazhdon të përshkruajë se si kjo tëhuajtje vertikale kishte ndikuar në marrëdhëniet horizontale mes hebrenjve dhe johebrenjve (Efesianëve 2:11-12). Armiqësia e rrënjosur thellë mes hebrenjve dhe johebrenjve në botën e lashtë ishte shkaktuar nga vetë mëkati njerëzor, nga asgjë më pak e thellë se ai. Të dyja palët ishin të ndara nga Perëndia, siç simbolizohej edhe nga perdja që varej në tempull, dhe të dyja palët ndaheshin nga njëra-tjetra nga muri metaforik që ekzistonte mes tyre (v. 14).
E vërteta është se armiqësi të tilla do të vazhdojnë pa Krishtin. Ndonëse është mirë që të investojmë në komunitetet tona dhe të punojmë për ndryshim real në shoqërinë tonë dhe për të mirën e fqinjëve tanë (dhe në të vërtetë, Perëndia i drejton njerëzit e Tij që ta bëjnë këtë — shih, për shembull, Jeremia 29:7), në fund të fundit, një i krishterë nuk e përqendron këtu energjinë e tij parësore në shërbim dhe as nuk e vendos këtu shpresën e tij për ripërtëritje. Në Jezusin, dhe vetëm në Jezusin, Perëndia ka krijuar dhe po vazhdon të krijojë një shoqëri të re, ku pengesat përçarëse shkatërrohen me anë të hirit. Në kishën e vërtetë lokale, Perëndia ka siguruar “projektin gjenetik” për “një botë të thyer dhe të rindërtuar”. Kur njerëzit hasin kisha ku ai plan bëhet i dukshëm, ata përjetojnë një shije të asaj që Perëndia po planifikon të bëjë kur mëkati, lotët dhe pikëllimi të mos jenë më, kur gjithçka që Ai ka caktuar, të përmbushet në një qiell të ri dhe në një tokë të re.
Tëhuajtja — si vertikale, ashtu edhe horizontale — është e pashmangshme përveçse në Krishtin. Por në Krishtin dhe në shoqërinë që Ai po ndërton, kreu i së cilës është Ai vetë, një tëhuajtje e tillë është kryqëzuar. Marrja seriozisht e realitetit të mëkatit do të thotë që ju dhe unë do të investojmë në çfarëdolloj mënyre që të mundemi në kishën tonë lokale, në mënyrë që të sigurohemi se ajo është një vend ku hiri i ka shembur pengesat dhe plani i mbretërisë së ardhshme të Perëndisë mund të shihet qartë. Derisa të arrijmë atje, kemi mundësinë për të punuar dhe për t’u kënaqur që tani me shijen paraprake të kësaj mbretërie.
