“…Ardhtë Mbretëria jote.” LUKA 11:2
Mbretëria e Perëndisë është shumë e ndryshme nga çdo mbretëri tokësore që ka ekzistuar ose do të ekzistojë ndonjëherë. Mbretëritë tokësore janë nën ndikimin e sovranëve, fuqia e të cilëve është e kufizuar dhe do të dobësohet në mënyrë të pashmangshme. Por mbretëria e Perëndisë është shumë më tepër se një entitet gjeopolitik apo pjesë historie. Ajo është e përjetshme, universale dhe personale, dhe sundimi i Tij mbi të do të vazhdojë brez pas brezi (Psalmi 145:13).
Ne duhet t’i mbajmë parasysh këto të vërteta atëherë kur lutemi “Ardhtë Mbretëria jote”. Kur ndjekim shembullin e Jezusit dhe lutemi kështu, një nga gjërat që kërkojmë është që sundimi sovran i Perëndisë të vendoset gjithnjë e më shumë në zemrën dhe jetën tonë. Ne po lutemi që ata që e njohin Krishtin të mund të jetojnë gjithnjë e më shumë në një nënshtrim të gëzueshëm ndaj sundimit të Tij.
Ky është një botëkuptim shumë i ndryshëm nga çdo botëkuptim me të cilin përballe mi përditë. Kryesisht, kultura e sotme perëndimore vlerëson arritjet personale dhe vetëmjaf tue shmë rinë. Ne inkurajohemi që të besojmë se i kemi gjërat nën kontroll. Por kur mbretëria e Perëndisë vjen në jetën tonë — kur lutemi që Jezusi të zërë vendin e Tij që i takon mbi fronin e zemrës sonë — atëherë ndodh një revolucion. Ne nuk jemi më sklle vër të mëkatit. Mbreti i krijimit banon në jetën tonë dhe fillon të na përshtatë me shëmbëllimin e Birit të Tij (Romakëve 8:29). Kur lutemi kështu, Fryma e Shenjtë na shërben duke e vendosur sundimin mbretëror të Perëndisë mbi çdo dimension të jetës sonë.
Megjithatë, kjo nuk është e gjitha. Kur lutemi “Ardhtë Mbretëria jote”, ne po pranojmë gjithashtu se Perëndia është Mbreti i kombeve — se Ai mbretëron mbi të gjitha çështjet e epokës. Isaia e përshkruan Perëndinë sikur u fërshëllen kombeve që të vijnë “nga skajet e tokës; dhe, ja, ato do të vijnë shpejt dhe menjëherë” (Isaia 5:26). Mbreti i thërret kombet ashtu siç mund ta ndjellim ne qenin tonë për të hyrë brenda. Kur Ai fërshëllen, ata vrapojnë për të zbatuar urdhrat e Tij.
Prandaj, ne nuk duhet të pushtohemi nga paniku apo të ndihemi të tiranizuar nga ndonjë ndryshim në qëndrimin e fuqive tokësore. Përkundrazi, ne mund të gëzohemi në Zotin, Mbretin tonë, i cili është sovran mbi të gjitha këto gjëra.
Nuk mund të dështojë e Tija mbretëri,
Mbi tokën dhe qiellin sundon Ai;
Çelësat e vdekjes dhe të ferrit,
Jezusi ynë i ka në dorë:
Zemrën ngrini lart,
Me zëra këndoni!
Gëzohuni, sërish ju them, gëzohuni!
