“Sepse, nëse duke qenë armiq, u pajtuam me Perëndinë nëpërmjet vdekjes së Birit të tij, shumë më tepër duke qenë të pajtuar do të shpëtohemi me anë të jetës së tij.” ROMAKËVE 5:10
Perëndia nuk është një babagjysh i dashur ose një Santa Claus kozmik, i cili thjesht jep dhurata dhe që në të vërtetë nuk shqetësohet shumë për ndonjë gjë tjetër.
Jo — Ai është i shenjtë dhe Ai është i drejtë. Prandaj, ne njerëzit, për shkak të mëkatit tonë, jemi të tëhuajtur nga Perëndia. Ekziston një armiqësi mes ne njerëzve dhe Krijuesit tonë. Ky nuk është një mesazh të cilin e dëgjoni shumë shpesh, dhe sigurisht që nuk është shumë i këndshëm. Mirëpo Perëndia nuk e anashkalon këtë armiqësi. Ai nuk e ka anashkaluar kurrë, dhe kurrë nuk do ta bëjë këtë gjë. Shkrimi është shumë i qartë në lidhje me qëndrimin e Perëndisë ndaj mëkatit. Në të vërtetë, Pali i përshkruan qeniet njerëzore si armiq të Perëndisë, duke e bërë të qartë se mëkati na ndan nga Perëndia. Gjuha e Palit u bën jehonë edhe fjalëve të psalmistit, i cili thotë për Perëndinë: “…ti i urren të gjithë ata që kryejnë padrejtësi” (Psalmi 5:5) — një mesazh ky që, në shikim të parë, nuk është as i këndshëm për t’u lexuar dhe as i lehtë për t’u kuptuar.
Atëherë, ku është shpresa jonë? Si mund të pajtohemi ndonjëherë me Perëndinë? Si mund ta dënojë Perëndia mëkatin ashtu siç e meriton, e megjithatë t’i falë mëkatarët?
Ç’urtësi plot dashuri, o Perëndi!
Mbuluar qemë me turp e mëkat të zi,
Adami i dytë erdhi të luftojë
Dhe ne të na shpëtojë.
Me vdekjen e Tij në kryq, Jezusi e përmbushi drejtësinë e Perëndisë. Ai mori mbi Vete detyri min tonë për t’iu bindur përsosurisht ligjit të Perëndisë, si dhe përgjegjësinë tonë për faktin që dështuam ta bënim këtë. Më pas, Ai e përmbushi detyrimin tonë nëpërmjet jetës së Tij të pamëkatë dhe e anuloi përgjegjësinë tonë me vdekjen e Tij flijuese në kryq. Kur tëhuajtja jonë nga Perëndia rezultoi në urrejtjen e Perëndisë ndaj ekzistencës sonë mëkatare, Ai nuk na braktisi. Përkundrazi, Perëndia erdhi dhe na pajtoi nëpërmjet Birit të Tij. Nëse ky nuk tingëllon si lajmi më i pabesueshëm nga të gjithë, ne nuk e kemi kuptuar siç duhet seriozitetin e mëkatit tonë, as realitetin e gjykimit të Tij, as madhësinë e shpëtimit tonë.
Për ne që kemi qenë të krishterë për njëfarë kohe, është e lehtë që familjariteti ynë, nëse nuk sjell përbuzje, të sjellë vetëkënaqësi. Por vdekja e Krishtit nuk është vetëm pika hyrëse e besimit tonë; ajo është besimi ynë. Prandaj sot, ndalo dhe shih Adamin e dytë, njeriun e përsosur, i cili korr sukses aty ku Adami i parë dështoi, dhe e mund djallin, duke i kthyer mbrapsht efektet e rënies. Ky është ungjilli. Mëkatet e tua janë falur. Ti je shpëtuar. Dikur ishe armik, ndërsa tani je mik. Tani Krishti është siguria, paqja dhe jeta jote.
Realiteti i të qenët në Krishtin nuk është çështje e parëndësishme; ajo është garanci e mahnitshme. Kur ishim të pafuqishëm përballë mëkatit, fuqia e Krishtit na liroi. Kur nuk mund ta shlyenim dot një borxh kaq të madh, Ai e mbajti atë mbi drurin e kryqit (I e Pjetrit 2:24). Tani je ulur me Të në qiej. Suksesi yt më i madh sot nuk do të të ngrejë më lart se të ka ngritur Ai tashmë; as përleshja apo dështimi yt më i madh nuk mund të të rrëzojë prej aty.
