“Atëherë niniveasit i besuan Perëndisë, shpallën një agjërim
dhe u veshën me thes, nga më i madhi deri te më i vogli nga ata. Kur lajmi i vajti mbretit të Ninivesë, ai u ngrit nga froni, hoqi mantelin e tij, u mbulua me thes dhe u ul mbi hi.” JONA 3:5-6
A mund ta imagjinoni presidentin ose kryeministrin tuaj në një transmetim kombëtar ku i bën thirrje kombit për të hequr dorë nga veprat e dhunshme, për t’u larguar nga ligësia që kanë përqafuar dhe për të kërkuar mëshirën e Perëndisë, që Ai të mund të vijë dhe t’i shpëtojë nga gjykimi i Tij? Në thelb, kjo është ajo që ndodhi në Ninive, para syve të Jonas.
Është vërtet e jashtëzakonshme që niniveasit i besuan Perëndisë aq shpejt dhe aq plotësisht. Ndërsa e dëgjuan paralajmërimin e Jonas për gjykimin që po vinte, reagimi i tyre ishte gjithëpërfshirës dhe nga zemra, siç dëshmohet edhe nga veshja me thasë që tregonte pendim. Sigurisht që ky reagim publik u reflektua edhe nga reagimi i mbretit. Ai hoqi rrobat e tij mbretërore dhe u vesh me thes; ai ndryshoi vendin e tij, e la fronin dhe u ul në pluhur; ai ndryshoi edhe qëndrimin e tij, duke nxjerrë një shpallje publike për pendim.
Ky është shumë i ndryshëm nga qëndrimi i mjaft njerëzve në kohën e Jezusit dhe ndoshta edhe në tonën. Siç mësoi edhe Vetë Jezusi, niniveasit “u penduan si përgjigje ndaj predikimit të Jonait”, kurse turmat e panumërta të njerëzve të cilëve u foli Ai, nuk e pranuan që “ja, më shumë se Jonai” — domethënë, Krishti — po shpallej tani (Luka 11:32). Ata e refuzuan atë që kishte kuptuar mbreti i Ninivesë kur tha: “…secili të kthehet nga rruga e tij e keqe… Ku ta dish në ktheftë Perëndia, në u pendoftë dhe lëntë mënjanë zemërimin e tij të zjarrtë, dhe kështu ne nuk vdesim” (Jona 3:8-9). Ai e pranoi se pendimi i niniveasve nuk do të thoshte domosdoshmërisht që Perëndia do të tregohej i mëshirshëm në reagimin e Tij. Mbreti ishte ende i pasigurt nëse kthimi i tyre do të shoqërohej me një kthim hyjnor.
Kjo na kujton këtë: edhe ata që janë penduar, nuk kanë asnjë argument pse Perëndia duhet t’i pranojë. Ata vazhdojnë të jenë tërësisht të varur te hiri i Perëndisë. Pendimi është i nevojshëm për faljen, por nuk e fiton atë. Ashtu si djali plëngprishës, personi që ka një zemër vërtet të penduar, thotë: “…O atë, mëkatova ndaj qiellit dhe përpara teje. Nuk jam më i denjë që të quhem biri yt…” (Luka 15:18-19). Pendimi fillon me pranimin që e meritojmë vërtet gjykimin e Perëndisë dhe me shpalljen e nevojës sonë të madhe për mëshirën e Tij.
Duke qenë se “më shumë se Jonai është këtu”, ne mund ta dimë dhe ta shpallim se pendimi gjithmonë do të shoqërohet me falje, “se ‘kushdo që do të thërrasë emrin e Zotit, do të shpëtohet’” (Romakëve 10:13). Mirëpo ne duhet të mësojmë nga ky mbret pagan, që nuk ia manipulojmë dot dorën Perëndisë me pendimin ose bindjen tonë, dhe se pendimi i vërtetë nuk është diçka e cekët, por vjen nga zemra dhe gjithmonë përfshin një ndryshim qëndrimi dhe sjelljeje. Ky është një mësim të cilit duhet t’i kushtojmë vëmendje çdo ditë të jetës sonë të krishterë — siç tha edhe Martin Luteri: “Kur Zoti dhe Mësuesi ynë Jezu Krisht tha: ‘Pendohuni’, ai po thoshte se e gjithë jeta e besimtarit duhet të karakterizohet nga pendimi.”
