“Jini të dashur ndaj njëri-tjetrit me dashuri vëllazërore; në nderim t’ia tejkaloni njëri-tjetrit.” ROMAKËVE 12:10
Vëllezërit dhe motrat e vogla kanë prirjen për ta shtyrë me bërryl njëri-tjetrin dhe për t’u ankuar për njëri-tjetrin. Po të tregohemi të sinqertë, ndonjëherë ideja jonë për “dashurinë vëllazërore” në kishë karakterizohet më shumë nga ai lloj mendimi dhe sjelljeje sesa nga dashuria dhe mirënjohja. Kur hedhim sytë rreth e rrotull dhe shohim njëri-tjetrin, në vend që të këndojmë se “jemi të lumtur që i përkasim familjes së Perëndisë”, shpesh ne mund të mendojmë thellë-thellë: “Jam i habitur që edhe ti je pjesë e familjes së Perëndisë.”
Pali na thërret të ndjekim një udhë më të mirë.
Në këtë varg, dashuria përshkruhet duke përdorur fjalë familjare. Philostorgoi, që këtu përkthehet si “dashuri”, vjen nga fjala greke storge, që i referohet dashurisë së përkushtuar të prindit për fëmijën. Philadelphia, e përkthyer këtu si “me dashuri vëllazërore”, është fjala e përdorur për dashurinë mes vëllezërve dhe motrave (si emri i qytetit të Philadelphia-s, “Qyteti i dashurisë vëllazërore”). Te Romakëve 8, Pali i ka kujtuar tashmë lexuesit e tij se ata janë së bashku si anëtarë të një familjeje nga hiri i Perëndisë (Romakëve 8:12-17). Për shkak se secili prej tyre është sjellë në familje në të njëjtën bazë — domethënë, në Jezusin — ata kanë çdo arsye për t’iu përkushtuar njëri-tjetrit.
Kjo lloj dashurie kërkon jo vetëm ndjenjë të sinqertë, por edhe përulësi. Te pjesa e dytë e fjalisë në këtë varg thuhet: “…në nderim t’ia tejkaloni njëri-tjetrit.” Kjo i ngjan asaj që shohim te Filipianëve 2, ku Pali shkruan: “…me përulësi, duke e çmuar njëri-tjetrin më lart se vetveten” (Filipianëve 2:3). Shkrimi na bën thirrje që t’i vendosim të tjerët të parët. Ne duhet të mësojmë të luajmë violinën e dytë pa u ankuar ose pa kërkuar me mbrapshti që të lavdërohemi për këtë. Elementi i vetëm konkurrues mes një familjeje kishtare duhet të jetë ai për të parë se kush mund të dalë dhe t’u bëjë më shumë të mirën të tjerëve.
Të menduarit për këtë lloj ndjenje dashurie vëllazërore na kthen te Jezusi, të cilit i pëlqen të na quajë vëllezër dhe motra të Tij (Hebrenjve 2:11-15). Sepse Jezusi, “i cili, edhe pse duke qenë në formë të Perëndisë, nuk e çmoi si një gjë që mbahet fort të qenët barabar me Perëndinë, por e zbrazi vetveten, formë të një skllavi duke marrë…” (Filipianëve 2:6-7). Është Jezusi Ai që na tregon se ç’është dashuria e vërtetë vëllazërore; është Jezusi Ai që e do familjen e Tij përsosurisht në këtë mënyrë, duke ua tejkaluar të gjithëve në nderim; është Jezusi Ai të cilit jemi thirrur t’i ngjajmë dhe sipas shembullit të të cilit po jetojmë çdo herë që zgjedhim të duam me dashuri vëllazërore si të Krishtit. Prandaj, sot, duaj si Ai.